Thursday, 27 September 2012
Thursday, 20 September 2012
Voorjaarse klimtrip richting Furka Pas
De volgende tekst is geschreven door mijn klimpartner Jeroen Van Campenhout die samen met Stig Rossel, een oude bekende van de stage in La Bérarde, in het voorjaar van 2012 een klimtrip maakten in Zwitserland.
Vier opeenvolgende dagen vrij op het werk en tamelijk goed weer boven de
Alpen, we zijn begin mei… Een mens zou voor minder dromen over een mooi
voorjaartripje en wat graniet aan de vingers. Al bij al was dit eigenlijk een
last-minute plan. Wie kan er nu snel vrij krijgen op het werk? Het verlengde
weekend van 1 mei was juist gepasseerd… Na wat rond te mailen en plannen
voorstellen, vond ik een klimpartner, Stig. Een vriendelijke man uit de
Westhoek, jawel die mensen die de liedjes van Flip Kowlier met weinig moeite
verstaan en dit terwijl het in mijn oren één of andere Slavische taal lijkt…
Soit, ik kende Stig als deelnemer van een alpien klimkamp vorige zomer in La Bérarde,
onder leiding van Bart Overlaet en Koen Hauchecorne. Een week waar er goed
geklommen werd en mijn band met hem wat inniger werd toen we samen in een zwaar
onweer verzeild raakten. Na het klimmen van
onze route zochten we ons suf naar de rappelstand zonder resultaat.
Wanneer we het onweer snel zagen naderen, als gigantische grijze gordijnen,
besloten we om af te dalen in de geklommen route (Camox op Tète Blanche). De
eerste rappel verliep vlot maar daarna zat ons touw vast en dat zelf na twee
maal opprusikken. Het bleef steeds klem zitten. Zodoende kregen we een zwaar
onweer over ons dak en niet veel later werd het donker. Na wat flitsen met mijn
camera konden we toch gelokaliseerd worden en kwam de bergredding ons uit deze
peniebele situatie halen, zonder erg weliswaar… Zo hadden Stig en ik toch een
speciale band en beloofde we elkaar plechtig veiligheid op de eerste plaats te
zetten, gevolgd door amusement en genieten.
De rit ging naar Zwitserland, meerbepaald naar de Furka Pas, welke
boven Göschenen ligt. Alles verliep
vlot, even tegengehouden door de douane aan de Zwitserse grens welke ons op een
norse manier uithoorden over wat we kwamen doen en 40 euro lichter door de
aanschaf van een vignet kwamen in het donker aan op de Furka pas. Muisstil was
het daar, de enigste bewegende zielen waren magere zwerfkatten die de strenge
winter overleefd hadden. Begin mei, het tussenseizoen was nog volop bezig, alle
huizen en het Tiefenbach Hotel lag er verlaten bij. We pakten onze rugzakken om
drie dagen in het winterraum van de Albert Heim Hütte te vertoeven.
Optimistisch als we waren dachten we dat het vinden van de hut in het donker,
zonder kaart toch niet zo moeilijk kon zijn, er stond slechts een dik uur
aangegeven… Maar na een uur sneeuwploeteren hielden we het voor bekeken en
plantten we onze tent neer op een sneeuwvij stukje gazon, nog geen hut gezien…
Even eten, een pintje drinken, jawel ook dat zat in de rugzak, vier halve
liters Duitse pils, twee Vedetten en drie liter wijn, we gingen toch genieten?
Na een goede nacht werden we wakker, stralend weer! Snel ontbijten, inpakken en
opkrassen die handel! Na drie uren van zwoegen, zweten, gokken en missen kwamen
we haast uitgeput aan de hut, heel de weg was één grote improvisatie en elke
stap zakte we diep weg. Dit was precies een sneeuwrijke winter voor de
Zwitserse Alpencoté en ja ook aan het balen dat mijn toerski’s al op zolder
lagen. Ik had ze het vorige weekend nog goed gebruikt tijdens een vierdaagse
toerski in Oostenrijk, jammer dat ze niet weer aan men voeten hingen…
Eens boven stelde we onszelf toch enkele vragen: ligt er niet wat TE
veel sneeuw? Loont het om weer te zwoegen in papsneeuw naar het begin van een
rotsroute? Het warme weer zorgde er immers voor dat alles wat begon te
schuiven, her en der verschoven kleine plakken sneeuw zich naar een betere
plaats. Dan maar wat korte routjes klimmen onder de hut, we amuseerde ons
kostelijk maar toch jammer dat we ons grote object: “Graue Wand” met zijn
bekende Niedermann moesten opbergen. Naart het schijnt een prachtige route,
geopend door Werner Sieber in 1964, daarnaast loopt nog de zwaardere “Eisbrecher”,
geopend door de gebroeders Remy. Een route waarin je best 6c beheerst en de
nodige friends weet te plaatsen.
Toch hadden we na een lange winter weer graniet gevoeld en het deed
deugd, aan de hut een Vedett gedronken die heel de dag in de sneeuw op
temperatuur kon komen, genieten!
Gans alleen waren we in hut en wat een paleis! In winter raum stonden
tien bedden, tafels stoelen, een vuurtje, een haard met hout, borden, bestek,
een kleine frigo met drank,… Waauw, hier wilden lang blijven! Maar al snel
besloten we het paradijs de dag er na te verlaten en elders te klimmen, zonder
al die sneeuw. Zo dus bereidden we een heerlijke verse (!) spaghetti, ja ja,
verse groenten zaten in de rugzak en genoten we weer van wat bier en werd de
rugzak de dag erna voelbaar lichter.
Na een zalige nacht was het tijd om afscheid te nemen van ons paleis,
maar één ding stond vast, het is ginds fantastisch mooi en Graue Wand, we komen
terug!
In Göschenen vonden we enkele mooie routes, auto langs de weg parkeren
en een kwartiertje aanlopen onder een warme voorjaarszon. Enigste minpuntje,
honderden auto’s en motors zoefden de Furka op en af. Al snel zaten wij hoog in
Diagonale, 300m lang en 6a max, een zeer fijne route waarin dal en korte dièdres
elkaar afwisselden. Het uitzicht was fenomenaal en het klimmen ging erg goed.
Jammer genoeg konden we laatste lengte niet klimmen wegens te veel smeltwater,
hier hadden we vroeger in de route soms ook last van…
Rapellen dan maar en om er toch nog niet de brui aan te geven klommen we
nog de eerste lengte van Fire, een mooie 5b, de volgende lengte, een 6b dal
lieten we links liggen en na wat improvisatieklimmen naar de volgende relais
kwamen we aan de relais. Niet veel later erg voldaan aan de auto en hop weer
weg met een tussenstop in’t café van Göschenen.
De volgende dag zouden we, op aanraden van enkele lokale gidsen, naar de
Göscheneralp gaan, al waarschuwden ze ons wel voor slecht weer… Onze tent
plantten we onderweg ergens neer naast een riviertje met wederom een
formidastisch uitzicht! Een kattenwaske en een stevige maaltijd later zaten we
mijmerend met een glas wijn voor de tent, het weer zag er nog goed uit…
Gewekt door getik op de tent… Shit het regent! Weg mooie zichten, alles
zat in de mist. Dan maar even wandelen naar de Göscheneralp. Daar troffen we de
eigenaars van de camping aan die ons vertelden dat er deze winter zoveel sneeuw
lag dat hun grote bungalow niet meer zichtbaar was… Normalerwijze was hun
camping al lang open, nu lag er nog een hoop sneeuw. Na wat twijfelen en
weerplannen checken, besloten we Zwitserland te verlaten en richting Berdorf te
bollen. Om middernacht kwamen we er aan en zeven uur later werden we gewekt
door gekef van allerlei hyperkinetische honden. Bleek dat daar op het
voetbalveld een hondenshow door ging… Tja, snel opstaan en klimmen maar. Een
hele dag klommen we op het gemak mooie en minder mooie routes met als schoonste
pareltje “Bibi” een 6b+ met veel variatie. Een zalig dagje zandsteen klimmen
onder een warm zonnetje… Spijt dat we niet langer konden blijven.
We hadden over de ganse lijn gezien niet zo veel geklommen maar het was
een prachtige trip geweest in goed gezelschap, we hebben geklommen, genoten en
gelachen in een mooi stukje Zwitserse natuur en eindigde onze trip met dezelfde
gedachten: wanneer vertrekken we terug richting Graue Wand???
Info:
Göschenen en de Furka pas liggen op ongeveer 700 km rijden van Brussel
en vlot bereikbaar. Let wel op wegenvignet verplicht en kost je 40 euro voor
een jaar. Er zijn onnoemelijk veel klimmogelijkheden.
Een schitterende topo is: Schweiz Plaisir Ost van Filidor, zeer
duidelijke tekeningen en gedetailleerde info.
Wij bivakkeerden steeds op idyllische plaatsen, maar voorts Hotels en
campings genoeg.
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
 |
| ©JeroenVC |
Thursday, 30 August 2012
Tuesday, 28 August 2012
Terugblik op een maand in de Alpen
Ik ben net terug thuis van een geslaagde reis door de alpen.
Ik heb deze maand niet alleen mijn grenzen kunnen verleggen op zowel fysiek als
klim technisch vlak, maar ik heb ook nieuwe mensen leren kennen die de
klimervaringen verreikt hebben met enthousiasme, passie en humor.
Na zo’ n maand in de bergen kan het niet anders zijn dan dat
de terugkeer naar huis gemengde gevoelens naar boven brengt. Thuis wacht immers
een hoop werk en elke dag klimmen zal er niet meer van komen. Maar thuiskomen
maakt ook dat je je ervaringen van de bergen kan delen met vrienden en
kennissen, waardoor je alles nog eens opnieuw beleeft. Daaruit kunnen dan weer
nieuwe plannen ontstaan voor de winter en zelfs al voor volgende zomer.
Nu begint de taak van het verzamelen en verwerken van de
foto’s en filmpjes om ze te gebruiken in deze blog. Maar voordat ik daar aan
begin, moet ik eerst door mijn hoop werk geraken…
In afwachting van de reisverhalen zijn hier al enkele sfeerbeelden...
 |
| Mezelf in de Vallon Bonne Pièrre ©Annelies Vaganée |
 |
| Jeroen VC aan het naklimmen in Tu ris, Maye ED- ©Bart Vaganée |
 |
| Jeroen De Mey bij de tent, met in de achtergrond Mont Blanc du Tacul ©Bart Vaganée |
 |
| Bart Overlaet op Arête des Cosmiques (Aig. du Midi) ©Bart Vaganée |
 |
| Pieter tijdens de traversée van Dômes de Miage ©Bart Vaganée |
Tuesday, 19 June 2012
Review Boreal Lynx
English version below!
Na een lange tijd gebruikt te hebben op plastiek tot de rotswanden in de écrins, was mijn vierde paar miura’s op het einde van hun krachten. Daarom besloot ik begin februari mij een nieuw paar klimschoentjes aan te schaffen in de K2. Spijtig genoeg waren er geen Miura’s meer voorradig en aangezien La Sportiva een nogal lange levertermijn heeft, was bestellen ook niet echt een optie. Five Ten dan? Zoals gewoonlijk pasten de Five Ten’s niet voor mij, omwille van mijn bredere voorvoet. Gelukkig was er die dag net een levering van Boreal aangekomen. Ik had, voordat ik de Miura’s ontdekte, al eens een paar Boreal Stingma’s gekocht. De hiel hiervan was veel te ruim, met als gevolg dat heelhooken niet echt een plezier was. Dit maakte dat ik een beetje sceptisch was tegenover het merk. Dit scepticisme verdween al snel, toen ik een paar Boreal Lynxen paste.
Na een lange tijd gebruikt te hebben op plastiek tot de rotswanden in de écrins, was mijn vierde paar miura’s op het einde van hun krachten. Daarom besloot ik begin februari mij een nieuw paar klimschoentjes aan te schaffen in de K2. Spijtig genoeg waren er geen Miura’s meer voorradig en aangezien La Sportiva een nogal lange levertermijn heeft, was bestellen ook niet echt een optie. Five Ten dan? Zoals gewoonlijk pasten de Five Ten’s niet voor mij, omwille van mijn bredere voorvoet. Gelukkig was er die dag net een levering van Boreal aangekomen. Ik had, voordat ik de Miura’s ontdekte, al eens een paar Boreal Stingma’s gekocht. De hiel hiervan was veel te ruim, met als gevolg dat heelhooken niet echt een plezier was. Dit maakte dat ik een beetje sceptisch was tegenover het merk. Dit scepticisme verdween al snel, toen ik een paar Boreal Lynxen paste.
 |
| De Lynxen in actie!, Etteringen, D © J Van Campenhout |
Pasvorm
De Lynx heeft een comfortabele vorm voor een klimmer met een
bredere voorvoet. De hiel is sterk verbeterd tegenover de Stingma’s. Hij past
mooi, strak rond mijn hiel, zonder discomfort te veroorzaken ter hoogte van de
achillespees. Dit komt voor een groot gedeelte door de brede rubberen band van
het “V2 Rand” systeem. De spanning gecreëerd door het “V2 Rand” systeem zorgt
ervoor dat de brug van de schoen omhoog komt en de tip van de schoen naar
beneden wijst, wat de precisie in overhang ten goede komt. De duurzaamheid van
de naar beneden wijzende tip wordt gegarandeerd door het “Anti-deformation”
systeem. Met andere woorden voorkomt dit systeem dat de tip van de schoen teveel
afvlakt en in het ergste geval naar boven wijst. Mijn ervaring hiermee is dat
de tip lichtjes afgevlakt is, maar een stuk minder dan bij de Miura’s.
The shape of the Lynx is comfortable for
climbers with a broad forefoot. The heel has improved in comparison to the Stingma’s and
it fits without discomfort. The broad band of the “V2 Rand” system distributes
the force on the heel and creates an arch into the sole of the shoe. The
shoe has a slightly downturned toe. The durability of the downturn is
ensured by the “anti-deformation system” and it actually works. The toe flattened out a
little, but less than with most shoes.
Materialen
De tong bestaat uit luchtdoorlatend mesh en Boreal heeft een
simpel, maar effectieve formule gevonden voor een comfortabele tong. De tong
heeft namelijk een plooi in dunner mesh over de volledige lengte en is langs
weerszijden vastgestikt aan het bovenwerk van de schoen. Dit voorkomt dat de
tong aan de randen dubbel gaat zitten en pijnlijke randen in je voet snijden. De
plooi in de tong zorgt ervoor dat de schoenen eenvoudig aan en uit te doen zijn.
Het mesh van de tong voorkomt dat je voeten minder zweten tijdens een moeilijke
klim in de zomer of in een warme klimzaal. Ik vond dit zeker een pluspunt,
aangezien ik nogal gemakkelijk last heb van bezwete voeten.
Boreal made a nice tongue out of mesh. It
breaths very good. They made a lengthwise fold into it and the edges are
stitched to the upper. This way you don’t have problems with the edges of the
tongue cutting into your feet.
Het bovenwerk van de schoen bestaat uit leder. Dit rekt wat
uit na een tijdje en zorgt dus voor een comfortabelere pasvorm. Een tweede
voordeel aan een lederen bovenbouw is dat het beter ademt dan synthetische
stoffen. Er zijn echter ook nadelen aan het gebruik van leder. Doordat het
leder over tijd uitrekt vermindert de techniciteit van de schoen. Hoewel ik bij
de meeste schoenen daar problemen mee had, blijft dit bij de Lynxen echter
beperkt.
The upper of the shoe is made of split leather.
This stretches a little after a while, so it will become more comfortable. But
after a while, the leather can stretch too far, so the shoe could become less
technical. I didn’t have this problem on the Lynx. Leather also breaths better
than synthetic materials.
 |
| ©Bart Vaganée |
Schoenzool
De schoenzool is opgetrokken uit het gloednieuwe,
superklevende “Zenith” rubber. Het is me opgevallen dat dit rubber goed
presteert in de meeste klimstijlen. Van plaatklimmen naar regletten, overhang
en zelfs barsten. Ik heb wel een minpuntje ontdekt bij het klimmen op pockets.
Door het iets bredere profiel van de voorvoet, krijg je de schoen moeilijker in
de wat kleinere pockets. Daarnaast is de zool is asymmetrisch gevormd, maar
niet zo extreem dat dit het comfort in gedrang brengt.
The shoe soles are made of the new “Zenith”
rubber. This rubber performs in most climbing styles. I discovered one
downside, while climbing pockets the broad profile of the forefoot doesn’t always
fit into small pockets. Beside, the sole is formed asymmetrically, but it doesn’t
compromise comfort.
De zool heeft nog een andere functionaliteit die de meeste
klimschoenen niet hebben. Onder de hiel en de brug van de voet heeft Boreal
ribbels aangebracht. Dit is een nuttig detail dat een voordeel bied op lange routes
waar je soms in het midden van de route een stijl plateau omhoog moet stappen,
maar het kan ook zijn nut bewijzen bij het sportklimmen, als de ondergrond
onderaan de route nogal stijl is. Het is mogelijk dat de ribbels een functie
hebben bij het plooien van de brug van de voet, maar daar ben ik niet van op de hoogte. De ribbels zijn zo geplaatst dat ze geen effect hebben op de techniciteit
van de schoen. Je kunt er onder andere even goed mee heelhooken dan met een
klimschoen die dit niet heeft.
The sole has another functionality. Underneath the
heel and the arch of the foot, Boreal applied ridges. It is very useful when
the ground underneath the base of the rock is a little slippery. These ridges
don’t interfere with the ability to heelhook. |
| ©Bart Vaganée |
Het grote nadeel van deze schoen vind ik het gebrek aan
slijtvastheid van de rubberen rand. Al snel na de aankoop van deze schoen,
ontstond er een klein gaatje in de rand van mijn rechter schoen, ter hoogte van
de grote teen. Nu, na minder dan vier maand sinds de aankoop, is het gat breder
dan mijn vinger en ondertussen is er ook een klein gaatje ontstaan in mijn
linkerschoen. Bij de Miura’s ontstond er pas een klein gaatje na een maand of vijf/zes.
Op lange termijn kunnen dergelijke problemen met de slijtvastheid wel kostelijk
worden. Zeker omdat ze 124, 25 euro per paar kosten! Volgens mij is het perfect
mogelijk om de beschermingsrand van de schoen te vervaardigen in dikker of
duurzamer rubber zonder al teveel prestatievermogen in te leveren.
The big disadvantage of this shoe is the lack
of durability of the rubber rand. Quite fast after I bought these shoes, there
arose a little hole into the rand of my right shoe. Now, after less than four
months, the hole became bigger than my finger and there
arose a small hole in my left shoe. This durability issue can become expensive
on the long-therm. Especially because the shoes aren't cheap, they cost 124, 25 Euros.
I believe it is perfectly possible to manufacture the protective rand into
thicker or more durable rubber without decreasing the performance of the shoe.Vetersysteem
 |
| Het vetersysteem en de mesh tong ©Bart Vaganée |
Met het vetersysteem is het zeer gemakkelijk om een goede
pasvorm te bekomen. Met een enkele ruk aan de veters, wordt de schoen mooi
strak om de voet getrokken zonder drukpunten te veroorzaken. Dit komt mede door
de lusjes van het vetersysteem die doorlopen rond de schoen, wat de druk
gelijkmatig verdeeld. Ook de veters zijn van goede kwaliteit. Ze hebben niet de
neiging om snel los te komen als je je schoen in een barst klemt bijvoorbeeld.
The lace system is easy adjustable, with a
single pull onto the laces the shoe tightens beautifully without creating pressure
points. This was made possible by the loops of the lacing system, which run
around the shoe. Those loops distribute the pressure evenly. Also the laces are
of good quality, they don’t loosen easily while crack climbing for example. Samenvatting
De Boreal Lynx is een zeer goede allround klimschoen voor
een klimmer die zijn grenzen wil verleggen op verschillede soorten rots, zonder
daarvoor al teveel aan comfort te moeten inboeten. Het “Zenith” rubber zorgt
ervoor dat je op de kleinste steuntjes kan staan zonder eraf te schuiven. De
strak passende hiel en de neerwaarts gerichte tip zorgen er dan weer voor dat
je de meest “funky moves” kan uitvoeren zonder schrik te hebben dat je schoen
het niet zou aankunnen. De schoen is echter niet geschikt voor beginners
vanwege de relatief hoge kostprijs en de lage slijtvastheid van de rubberen
rand.
The Boreal Lynx is a very good all-round climbing
shoe for climbers who like to push their limits on different types of rock,
without sacrificing too much comfort. The “Zenith” rubber makes it possible for
you to stand onto the tiniest holds, without slipping off. The tight fitting
heel and the downtoe allow you to accomplish the most technical moves, without
you being scared to pop off. The shoe isn’t made for beginners, because of the
relatively high cost and the low durability of the rubber rand.Thursday, 7 June 2012
Subscribe to:
Posts (Atom)